Muhtemelen okunabilir

Markaların reklam amaçlı takvim dağıtmadığı zamanlarda İç Anadolu’nun kurak bir bölgesindeyiz. Çatalhöyük’te değiliz bu arada. Başka bir yerleşke. Mevsim yaz. Sanıyorum ki temmuz ortaları. Öyle hissettiriyor. Yerleşkemizde su sıkıntısı çekiliyor. Kırkikindi yağmurları bu sene çok kendini göstermedi. Ve meteoroloji bilimi yeteri kadar gelişmediği için sebebi bilinmiyor. Şef Mutaonikolontamiyakardo, yani kısaca Muta son derece tedirgin. Oylarıyla başa geldiği halk ondan çok fazla şey bekliyor ama Şef Muta ne yapacağını bilmiyor. Şef her ne kadar adaleti gözeten, bilime ve sanata değer veren biri olsa da şef olmasındaki en önemli etmen çocuk yapmayı istemiyor oluşu. Halkımız hiçbir şekilde şefliğin babadan oğula geçmesini istemiyor. Bu sebeple Muta şef olabilecek en ideal kişi. Zaten hayatını kaybedene kadar şef olmaya devam edecek. Hayatını da sarhoşken obruğa düşüp beyin kanaması geçirmesi sebebiyle kaybedecek. Tam da ona yakışacak şekilde. İşin iyi tarafı boğulmadan önce son nefes...

   Boş zamanlarımı dudak payı kavramını düşünerek geçiriyorum. Boş zaman derken sosyal medyadan arta kalan dakikalardan bahsediyorum. O değerli boşluklarda dudakları düşünüyorum. Çeşitleri zihnimi bulandırmıyor desem yalan söylemiş olurum. Dolgunu var, içten pazarlıklı olanı var, alt ve üstte farklı oranlara sahip olanları var. Yazarken hepsi gözümün önünden geçti. Sadece dudaklardan oluşan bir slayt. Her çay dolduruşumda bu slaytı bir kere oynatırım. Aslında çayı doldurduğum kişinin dudağı aklıma gelse yeterli olmalı ama olmuyor. Önceki dolduruşlarımdaki oranları düşünmek için hepsine ihtiyaç duyuyorum. Derin analizler yapıyorum. Ve yine sonunda aynı derecede çay dolduruyorum. Bütün çalışmalarım boşa. Yine bildiğimi okuyorum. Çünkü tam çayı doldururken “dudak mı, yoksa dudaklar mı” diye bahsetmek gerekiyor, çelişkisiyle boğulurken buluyorum kendimi. Aslında o anda kalsam sorun olmayacak ama kalamıyorum. Konu konuyu açıyor. Kendi çektiğim reelsları izliyorum kafamda ve günün s...