Muhtemelen okunabilir

     Soğuk ve nemli sabah saatlerinde, soğuk ve nemli bir evde, soğuk ve nemli bir kot pantolon giymek nedir bilir misiniz? Ben bilirim. Yataktan çıkarken o korkunç deneyim aklınıza gelince yataktan hiç çıkmamayı dilediniz mi hiç? Ben diledim. Çünkü defalarca kez korkunç sabahlarda buz gibi kot pantolonları giydim. Bu sebeple artık dayanamayıp bu soğuk havalarda sattım ruhumu ucuz kombime. Sırf sabahları o lanet kotu rahat giyebilmek adına çaldım kendimden. Ama yapacak bir şeyim yoktu. O ıslaklığı, o soğuğu hissetmek insana ruhunu bile sattırıyor. Yalnız şöyle bir durum var ki ruh bile kalorifer peteklerinin her bir tarafının eşit derecede ısınmasını sağlamıyor. Hatta tamamının ısınmasını bile sağlamıyor. Buna öfkelenip bir bilene danışıyorum. Benim peteklerimin her tarafı ısınmıyor, neden? Gazını aldınız mı, diye soruyor bilge. Evet, aldım, diye cevap veriyorum. Yıkatın peteklerinizi o halde diyor. Ondandır bazı taraflarınca soğuk kalmaları. Ondandır o çekinmeleri. İnanı...

     Sorgulamak sanırım insanlığın başına gelmiş en büyük lanet. Devam etmekte olan düzene çomak sokmanın en ufak akla yatkın bir tarafı yok, tabii düşünmeyen için. Böyle söyleyince de akla yaktın çok doğru bir kullanım olmadı. Bir derede akan haşikio taneciği olmak diyorum aslında. Aklı, düşünmeyi falan boşverin. Savaşta ölmek mevzusu işte, ondan bahsediyorum. Hiç düşünmeden, kutsal bir amaç uğruna ölmekten. Vadedilen topraklara ulaşmaktan. Bir hayal aleminden. Bütün ütopyalar oluşmayacağının farkındadır. Amaç aslında o ütopyaya ulaşma fikridir sadece. Ama işte o fikir yeterli gelmez çoğu kişiye. O fikir yorucudur. Uğraş gerektirir. Çünkü ütopyaya ulaşmayı düşünürken insanın ütopyası sürekli değişir. İşte bu sebeple bir savaşta ölmek -neden olduğunu bilmediğin ama kutsal olduğuna inandığın o savaşta- harikadır. Çünkü düşünme gerektirmez. Düşünmek uçsuz bir çukurdur sadece, sonu yoktur. Ölmek ise bariz bir sondur. Tartışma dahi gerektirmez. Sonrasına dair bütün tartışmala...