Muhtemelen okunabilir

     Gözlerine inen perdenin ağırlığıyla yürüyordu Nuri bey. Yolda yürürken asla etrafına bakmazdı. Hiçbir şey onun dikkatini dağıtmazdı ve baksa bile gözlerine inen perdeden dolayı göremezdi. İşte Nuri bey böyle bir insandı. Elinde bütün ahlakını barındıran çantası vardı. Sağ elinde taşıyordu. Sol elini pek kullanmazdı. Hele ki bütün ahlakını asla sol eliyle taşımazdı. Yanından geçen insanlar anlamazdı ama o dünyanın en hakiki adamıydı. Adımlarını atışında bile her daim etik bir ahenk olurdu. Bir de aniden durdu mu etrafı sükun bulurdu ama Nuri bey kolay kolay durmazdı. Durdu mu tam dururdu. Bunu net bir şekilde anlardınız. "Aaa şu an Nuri bey durdu," derdiniz.       Nuri Bey huşu içinde yürümeye devam etti. Ensesi inanılmaz derecede fazla kaşınmaya başladı. Etrafı son derece kalabalıktı. Burada ensemi kaşımam doğru olmaz, diye düşündü Nuri bey. Ahengini bozmadan kuytu bir yere ilerledi. Yanında kimse kalmayana kadar ahengini bozmadı. En son yalnız in...

     Herkes sigortalı çalışmak ister. Bazıları, “Hayır, ben istemem,” derse de onlara inanmayın. Herkes ister. Ama bir kişi var ki o sigortalı çalışmaya bayılır. Sigortalı çalışırken, kendini son derece güvende hisseder. Kendini emin ellere bırakmış, özgür bir kuş gibi düşünür, sigortalı çalışırken. Peki kim bu kişi? Tabii ki de Güven bey.      Güven beyin sigortalı çalıştığı bir işi vardı. İşini çok sevmekteydi. Ta ki o lanet güne kadar. O lanet gün patronu, Güven beyi odasına çağırdı. Onun güven dolu gözlerinin içine bakıp, “Artık seni sigortalı çalıştıramayız,” dedi. Güven bey şok oldu. Hayatında annesinin kaybından sonraki en üzücü şey buydu. Babasını da kaybetmişti ama onu o kadar sevmiyordu. Hiç sevmiyor değildi ama annesi ve sigortalı çalışmak kadar sevmiyordu. Güven bey sinirlendi. Bir hışımla masaya vurmak, sonrasında patronunu tokatlamak istedi ama yapamazdı. Çünkü artık sigortası yoktu. Ya elim kırılırsa, diye düşündü. Birden sigortasının daha bi...